BLOGGER journalist auteur uitgever webontwerper

Nico Koolsbergen overleden

Vandaag het trieste bericht gekregen dat een van de aardigste en beste collega's die ik ooit had is overleden. Nico Koolsbergen (1945-2018), journalist pur sang. Hij begin in dit mooie vak in 1965 en was - na zijn jaren bij Trouw - bij onze krant onder meer chef eindredactie, chef consumentenredactie en kunstredacteur. Een man met een fijne pen, geweldige parate kennis over heel veel onderwerpen, grote interesse in alles om hem heen en uiterst betrokken bij zijn collega’s; tal van jonge journalisten heeft hij de fijne kneepjes van het vak geleerd. En dan had hij ook nog een goed oog voor goed beeldmateriaal. Van klassieke muziek had hij een encyclopedisch kennis.
Na zijn vertrek bij de krant schreef hij diverse boeken (nog te koop), onder meer over geloof. Ook was hij erg betrokken bij Trinity Church Eindhoven.

Een paar geleden schreef ik dit over Nico, in een langer stuk over de goede oude journalistieke tijd...

,,Nico deinsde nergens voor terug; hij schreef verhalen over luxe jachten, Hong Kong, de Grand Canyon, IJsland (‘Heimaey, een hoekje in Gods werkplaats’ en Levensgevaar op de Snaefells), Umbrië, maar ook over een frietje Suske en Wiske, de pannenkoek of de Pritt-stift. Tussendoor vond hij tijd om met Anna door de Sinaï te trekken, een gele duik in de Rode Zee te nemen en al whisky drinkend door Schotland te toeren.”

Vincent

Vandaag zag ik Vincent in een vitrine staan in Guldenberg Hotel & Brasserie in Helvoirt, waar ik voor een verhaal in Brabants Dagblad was. Prachtig exemplaar uit een serie blijkbaar, Today is Art Day\Art History Heroes Collection. Wat de doorslag gaf voor mijn aankoop: de oren van Vincent zijn afneembaar en er zit een klein verbonden oor als extra bij het popje. Dus wie de geschiedenis geweld aan wil doen, kan ook gewoon het rechteroor van Van Gogh vervangen door een bandage. Afijn, Vincent staat voortaan op mijn bureau.
Er zit trouwens ook nog een kartonnetje bij waaruit ik een ezel kan knippen en vijf schilderijen om op die ezel te plaatsen.

De Sjaak #2

sjaak2
Dit is 'm: De Sjaak nummer 2. Van buiten dan. Van binnen is ie minstens zo mooi en leuk. Met veel lezenswaardige verhalen over Waalwijk en Waalwijkers van Sjaak Koolen en Johan van Grinsven en prachtige foto's van Luuk Aarts. Vormgeefster Chantal Berber smeedde de verhalen en foto's tot een fraaie vormgeving.
Vanaf 30 april te koop in The READ Shop Waalwijk. Voor slechts 7,95 euro. Inderdaad: dat is 1 euro goedkoper dan nummer 1. En toch is de tweede editie 28 pagina's dikker.
Als klap op de vuurpijl biedt Uitgeverij Baard & Kale de eerste tweehonderd kopers van De Sjaak een gratis exemplaar aan van het boekje ‘Niemand deed het en 49 andere columns van Sjaak Koolen’ (normale prijs: 8,95 euro). Maar: op = op!

Verkiezingsavond in Haaren

De tijden dat een journalist met een pen en een kladblok een verkiezingsavond kon bijwonen zijn toch echt voorbij. Zelfs in een kleine gemeente als Haaren, met maar vier deelnemende partijen en zes stembureaus, is er veel te doen nadat de stemlokalen zijn gesloten. Het begint met het maken van een filmpje voor de website van het tellen van de stemmen. En daarover ook een tweet versturen. Dan de tussenstanden doorgeven iedere keer als een van de zes stembureaus een uitslag beschikbaar heeft. Die tussenstand is bedoeld voor de speciale verkiezingensectie op BD.nl en delen we meteen via sociale media. Ondertussen gesprekken voeren met lijsttrekkers en andere aanwezigen. Als alle uitslagen binnen zijn, worden die snel gedeeld via BD.nl en sociale media. Dan ook een verhaal maken voor de krant, inclusief reacties van winnaars en verliezers. En als laatste afsluiten met een samenvattend verhaal voor onze website. Het verbaasde me niks dat de raadszaal van Haaren al leeg was toen collega Marleen Duijf en ik naar huis gingen.



verkiezingenhaaren

California Dreaming

Het heeft niks met mijn werk in Haaren of Boxtel te maken, maar toch het vermelden zeer waard: in het Stedelijk Museum in Den Bosch is een interessante expositie te zien. Die heet Designing Freedom en gaat over de ontwerpers die in Californië. Collega Gerrit van den Hoven schreef hierover een verhaal. De expositie over de vrijgevochten ontwerpers die vanaf de jaren zestig aan de Amerikaanse westkust werkten is te zien tot en met 17 juni.
designingfreedom

ING-filiaal Boxtel dicht

Weer een bankfiliaal dicht in Boxtel. In december 2016 sloot ABN-AMRO-vestiging aan de markt, nu de ING aan de Molenstraat. Per 3 april laat ING aan klanten weten. Omdat 'de huidige marktomstandigheden ons vragen kritisch naar onze kosten te kijken'.
De inkt van deze brief was nog niet droog of ING kondigde aan het salaris van topman Hamers van 1.979.000 euro naar 3.045.000 te verhogen... (Overigens is dat salaris in maart 2015 al verhoogd van 1,25 miljoen naar 1,63 miljoen euro)

Nieuwe horeca in Haaren

Onlangs geleerd van een collega die veel weet over BD.nl: de bezoekers van de website van het Brabants Dagblad klikken massaal op 112-nieuws en zijn erg nieuwsgierig naar bizarre verhalen. Dat zal niemand verbazen. Ik vond het wel opvallend dat onze bezoekers ook graag lezen over nieuwe winkels en horecazaken in hun eigen omgeving. Geen spannend nieuws, wel informatief.
Met die wetenschap in mijn achtergrond was ik blij om te horen dat Martin van de Sande in Haaren onlangs een nieuw restaurant heeft geopend. Ik was in Haaren voor straatinterviews voor een verhaal over de gemeenteraadsverkiezingen en liep toevallig bij zijn nieuwe zaak naar binnen. Van de Sande wilde niet alleen aan het verhaal over de verkiezingen meewerken, maar - uiteraard - ook aan een apart artikel over Bij Martins. Het leverde een stukje in de papieren krant op en een bericht op onze website. Dat bericht heb ik via sociale media gedeeld, wat veel respons opleverde. Mijn Facebookbericht bijvoorbeeld werd 21 keer gedeeld.

Vrouwen in de raad

In 1919 trad het eerste vrouwelijke gemeenteraadslid van Nederland aan: Mathilde Haan kreeg namens de Katholieke Kiesvereniging een zetel in de gemeenteraad van Roermond. 99 jaar later telt de gemeenteraad van Haaren twee vrouwelijke raadsleden. Voor editie de Meierij van het Brabants Dagblad heb ik op een rijtje gezet hoeveel raadsleden momenteel in de gemeenteraad zitten in Boxtel, Haaren, Meierijstad en Sint-Michielsgestel. Dat valt zwaar tegen. Behalve in Boxtel, de enige gemeente waarin meer vrouwen dan mannen lokale politiek bedrijven.
Aan de kandidatenlijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart is nu al te zien dat de scheve verhouding tussen vrouwen en mannen in de gemeentepolitiek in de Meierij de komende vier jaar niet veel rechter getrokken gaat worden. In een groot verhaal in de editie van 8 maart, niet toevallig op Internationale Vrouwendag, laat ik vrouwelijke politici en één man aan het woord over deze kwestie Het verhaal levert op sociale media flinke respons op.

Wat zei Els Borst (D66, oud-minister) ook al weer: ’Politiek is te belangrijk om alleen aan mannen over te laten’.

cdavrouwen

Terug in Haaren

In de loop van 2016 werd Haaren de gemeente waar ik over mocht schrijven. Dat heb ik driekwart jaar met plezier gedaan, totdat ik in december 2016 doorschoof binnen de redactie Meierij van het Brabants Dagblad. Sindsdien heb ik veel geschreven over de gemeente Boxtel, met evenveel genoegen. Nu deze redactie verder ingekrompen is, ga ik mij weer meer bezig houden met de berichtgeving over Haaren. Wat een historische klus wordt, want de gemeente Haaren splitst zich over drie of vier jaar op. Dat wordt ongetwijfeld een bijzondere ervaring in de nadagen van mijn journalistieke loopbaan.

AIVD

Mooie primeur en opvolgende verhalen van de Volkskrant en Nieuwsuur over de Nederlandse hackers van de AIVD die de Russische hackers ontmaskerd hebben die de Amerikaanse presidentsverkiezingen probeerden te beïnvloeden. Ze keken stiekem over de schouders van de Russen van Cozy Bear mee. Hun eerste verhaal ging meteen de hele wereld over. Een journalistiek hoogstandje.

Drie pagina's Aimée de Jongh

image
Drie pagina’s maar liefst tikte collega Gerrit van den Hoven over de Waalwijkse striptekenares Aimée de Jongh. Dit vanwege haar verblijf op Lesbos en het stripverslag dat ze over de vluchtelingen daar maakte. Het verhaal over Aimée stond in het Brabants Dagblad van zaterdag 20 januari. Op Drawing the Times is haar verhaal in z’n geheel te lezen.

Primeur vanwege container

Nieuws kun je op allerlei manieren op doen. Gisteren zag ik een container met daarop sloopafval staan bij een in augustus gesloten horecazaak aan de Bosscheweg in Boxtel. De gedachte: daar wordt gewerkt en dan zal er vast een nieuwe bestemming voor het pand zijn, klopte. Het toeval wilde dat de nieuwe exploitant zelf mee aan het klussen was. Meteen een interviewtje met hem gedaan en een foto van hem bij het pand gemaakt. Het wordt ongetwijfeld een zaak die veel volk gaat trekken, want: veel eten voor weinig geld. Geschatte werkgelegenheid: zo’n vijftig banen en baantjes. De primeur stond dezelfde dag nog op BD.nl. Dus: bij twijfel: altijd stoppen en binnen stappen.

montimar_groot

Jaargang 248

Het Brabants Dagblad begint in 2018 aan jaargang 248. Dat is een achtenswaardige leeftijd. Van de 34 jaren die ik daarvan heb meegemaakt, waren vooral de laatste tien turbulent. Met afnemende aantallen abonnees en adverteerders en dus ook van een sterk ingekrompen redactie. Maar de papieren krant is er nog steeds, in weerwil van de vele doemscenario’s die al tientallen jaren circuleren. En ook dit jaar zal de redactie van Brabants Dagblad weer veel mooie kranten maken. Maar eerlijk is eerlijk: 2018 wordt ook een jaar van grotere digitale inspanningen. Dus houd BD.nl goed in de gaten...

Aimée de Jongh

De oud-Waalwijkse striptekenares Aimée De Jongh (29) ging eerder dit jaar met twee collega's naar het Griekse Lesbos om daar in een opvangkamp voor vluchtelingen te kijken en te werken. Ze brachten al schetsend en tekenend het lot van de ontheemden in beeld. Thuis werkten ze die tekeningen uit. NRC publiceerde de strips van Aimée De Jongh en Mei-Li Nieuwland deels in de uitgave van het afgelopen weekeinde. De Standaard deed dat al eerder met het werk van hun Belgische collega Judith Vanistendael. De volledige strip van Aimée De Jongh is op de website van NRC te bekijken. Aangrijpend. Aanbevolen.

image

De wilskracht van Heidi Lammers

Het eerst wat opvalt als Heidi Lammers uit Schijndel met een brede glimlach de voordeur opent, is haar brede glimlach. Ze gaat haar gast voor naar de woonkamer. Eén keer zoekt een hand vluchtig steun aan een wand. Bijzonder? Heel bijzonder. Voor een ingrijpende stamceltransplantatie in Moskou kon ze dat stukje amper lopen, in ieder geval niet zonder te wankelen. Of ze liep met een rollator. Buiten zat ze in een rolstoel. De 42-jarige MS-patiënte heeft weer perspectief in haar leven. Dat blijkt al snel tijdens het geanimeerde gesprek dat ik begin december met haar had; de weerslag ervan stond zaterdag 23 december in de editie Meierij van het Brabants Dagblad. Enkele fragmenten daaruit:

Negen jaar geleden kreeg Heidi te horen dat ze multiple sclerose heeft. Daarna ging haar fysieke gesteldheid gestaag achteruit. Ze had zich al neergelegd bij haar ziekte totdat ze in de krant las over Bosschenaar Boaz Spermon, de MS-patiënt die veel baat heeft van een stamceltransplantatie. Heidi had weer hoop. Uiteindelijk kon ze in april van dit jaar terecht in de Pirogov-Maximov-kliniek in Moskou. In Nederland wordt deze transplantatie wel uitgevoerd maar niet bij mensen met haar ziekte. Omdat Heidi de behandelkosten - 70.000 euro - niet kon ophoesten, zamelde Schijndel geld voor haar in, met tal van sponsoracties, zoals muziekavonden, worstenbroodverkoop en pubquiz.

Vijf weken duurde haar behandeling in Moskou. Eerst werd haar immuunsysteem compleet afgebroken, om met 180 miljoen van haar eigen stamcellen weer opgebouwd te worden. Het klinkt simpel, maar het waren slopende weken, zowel lichamelijk als geestelijk. Haar man William (44) was de hele periode bij haar, de kinderen Femke (13) en Jochem (10) bleven thuis, met oma.

In haar arts, dokter Fedorenko, had Heidi Lammers alle vertrouwen. ,,Hij doet deze transplantaties al vijftien jaar, bij patiënten uit de hele wereld." Op dezelfde dag als Heidi Lammers begonnen ook een Amerikaanse, een Noorse en een Engelsman aan hetzelfde traject. ,,We hadden veel steun aan elkaar. Ook hadden we contact met de patiënten in de groepjes voor en na ons. Nationaliteit, geloof, status, sekse, alle onderscheid was weg. Ziekte verbroedert blijkbaar."

Hoe zwaar de behandeling ook was, de weken vlogen voorbij, aldus Lammers. ,,Ik stond in de overlevingsstand. Voelde me soms als een baby die alles weer aan moest leren, zelfs eenvoudige bewegingen. Zeker, ik ben bang geweest. Bij complicaties vooral. Maar ik wilde en moest door. Voor mezelf, mijn man, de kinderen, mijn naasten."

Nu, dik een half jaar later, gaat het goed met Heidi. Ze hoopt zelfs weer aan het werk te gaan, als loopbaancoach bij het UWV. Maar ze wil ook graag iets doen met haar ervaringen, andere MS-patiënten tot steun zijn.

Op haar Facebookpagina schrijft Heidi: ’Mijn verhaal is heel goed verwoord na een gezellig en uitvoerig interview met Johan Van Grinsven BD (ha, ha... dat buurten hebben ze niet gereset in Moskou). En ik heb nog zoveel te vertellen... Misschien maar eens een boek gaan schrijven?
image

Wurlitzer

Het blijft een groot plezier om een echte jukebox tegen te komen. Dit keer in zorgcomplex Liduina in Boxtel, vrijdag 22 december. Daar staat deze Wurlitzer in de hal. Maar wat heb je aan een jukebox als je er niet aan mag komen.... Plaatjes selecteren en luisteren is toch de lol ervan. En de muziekmachine was nog wel speciaal gevuld met veel kerstplaatjes (en ouderwetse rock 'n' roll).
image

Robuust

Op weg naar een afspraak met een Iraanse Vlaming die in Waalwijk woont en in Boxtel werkt werd mijn oog getrokken naar de gevel van het bedrijf Bovendeert. Dit moet de meeste robuuste gevelbelettering van heel Boxtel hebben. Ik vind het een prachtig lettertype. Alleen jammer dat de betonnen letters niet beter schoon gehouden worden. Overigens is Bovendeert een schoenenbedrijf. Nadat ik deze foto op mijn BD-Facebookpagina had gezet reageerde Ruud van Nooijen uit Boxtel dat Bovendeert al in 1870 in Boxtel zat en daar een eigen schoenenfabriek (merk 'Patria') had, schoenreparatiewerkplaats èn schoenenwinkel in de Rozenmarijnstraat (nu modehuis Unique).
image

Goed voorbeeld

blikjes
Toine Cooijmans uit Boxtel ergerde zich groen en geel aan de weggegooide lege blikjes frisdrank en bier die hij iedere dag in de Kampina de natuur zag ontsieren. Daar fietst hij dagelijks doorheen, vanuit zijn woonplaats Boxtel naar zijn werk in de Oisterwijkse bossen. Hij besloot iets te doen. Iedere dag stapte hij één keer af en raapte één blikje op en nam dat mee in zijn fietstas. Op de heen- en de terugweg. Totdat hij honderd blikjes bij elkaar had.
Van borstklopperij is geen sprake bij Cooijmans (55). Hij wil met zijn actie geen voorbeeld zijn, maar een pleidooi houden voor statiegeld op drankjes in blik. ,,25 eurocent voor een blikje. Dan gooien mensen ze niet zo snel meer weg. Als ze dat toch doen, hebben ze in ieder geval betaald voor de rotzooi die ze maken. En er is vast wel iemand die de blikjes dan opraapt voor het statiegeld", zegt Cooijmans.
Inmiddels is hij gestopt met zijn raapactie. ,,Ik merkte dat ik gefixeerd raakte op de blikjes en voortdurend omlaag aan het kijken was