Johan van Grinsven /

MUZIEKFAN journalist auteur uitgever webontwerper

VA: Johnny Cash: Forever Words

Uit een berg aan liedjesteksten, poëzie, brieven en andere schrijfsels van Johnny Cash (1932-2003) heeft zijn zoon John Carter Cash een nieuw album samengesteld. Daarop zijn zestien liedjes samengebracht van evenzoveel artiesten, onder wie Kris Kristofferson, Ruston Kelly & Kacey Musgraves, Chris Cornell, Alison Krauss, T Bone Burnett, Rosanne Cash, John Mellencamp, Elvis Costello, Carlene Carter, The Jayhawks en Robert Glasper. Het is een bonte collectie aan artiesten en aan genres: van bluegrass tot een mix van jazz en R&B. En toch zit er een verrassende eenheid in het album. De woorden van Cash vormen het bindmiddel. Ze zijn vertrouwd voor wie zijn werk kent en laten nog eens de hele persoonlijkheid van The Man in Black zien.


Mike Massé weer naar Nederland

De Amerikaanse zanger Mike Massé heeft miljoenen fans over de hele wereld, louter opgebouwd via YouTube. Daar plaatst hij al jaren zijn vertolkingen op van bekende liedjes, van Toto tot Pink Floyd. Soms solo opgenomen, maar meestal met een bassist. Massé werkte lang als jurist maar kan inmiddels van zijn optredens leven. Hij komt binnenkort weer naar Nederland. In april speelt hij in Eindhoven en Leiden.

Dit schreef ik in maart 2014 over Mike Massé:
Echt, er moet eindelijk eens een serieuze journalist afreizen naar Salt Lake City in de Verenigde Staten om daar Mike Massé te interviewen. Overdag advocaat. En een paar keer per maand in de avonduren te vinden in een eettent die de Pie Pizzeria heet. Daar zingt en speelt hij tegen een knullig decor de sterren van de hemel, covers van bands en artiesten als U2, Grateful Dead, Coldplay, Radiohead, Simon & Garfunkel, The Rolling Stones, Toto, Neil Young, James Taylor en vele anderen. Massé treedt daar meestal op met Jeff Hall, die hij al kent van college. Ook Jeff Hall is jurist trouwens. Het duo heeft zo’n tachtig video’s op een eigen YouTube-kanaal gezet en die zijn inmiddels zo’n twintig miljoen keer bekeken. Met Toto’s Africa als uitschieter: 3.268.943 keer bekeken... De loftuitingen buitelen daar - op YouTube - en op sociale media over elkaar heen. Een schril contrast met de lauwe reacties in de pizzeria, maar dat terzijde. Massé is het hype-stadium inmiddels al ruim gepasseerd, maar blijft rustig werken en optreden in Salt Lake City. Er schijnt enig drama in het leven van de man te zijn (ziek kind?). Dus waar blijft dat verhaal? En wie haalt die man eens naar Nederland?

Aangevuld in 2016:
Eindelijk komt de goede man naar Nederland, speelt hij in Amsterdam en Eindhoven. Maar midden in de zomervakantie. Nou ja....

Sharon Jones: Soul Of A Woman

soulofawoman
Noem het gerust een erfenis, het laatste album van de Amerikaanse soulzangeres Sharon Jones. Soul of a Woman heet de plaat, die op 17 november 2017 is uitgebracht. Jones overleed op 18 november 2016, op 60-jarige leeftijd, na een drie jaar lange strijd met kanker. Het album laat nog een keer horen hoe goed de New-Yorkse vocaliste was in het ouderwetse - in de goede betekenis van het woord - soulgenre. Samen met haar begeleidingsband The Dap-Kings gaf ze die stroming als geen andere artiest nieuw elan. Mede omdat hun platenmaatschappij Daptone Records in die revival een spilfunctie vervulde en verwante muziek van tal van artiesten uitbracht.
Een late loopbaan in de muziek had Jones, die pas op haar 40ste een eerste single opnam en zes jaar later haar eerste album. In de jaren die daarna zouden volgen bouwde ze een gedegen reputatie op, dankzij negen albums die ze uitbracht (inclusief compilaties) en vooral veel optredens. De elf nummers op Soul of a Woman laten horen waarom ze gezien wordt als een hedendaagse grootheid in de soulmuziek. Het is in geen geval een kroniek van een aangekondigde dood, maar een ’gewone’ soulplaat zoals haar andere albums. Weer topkwaliteit.


Heyhoef Backstage TV

Ik bezoek regelmatig concerten in wijkgebouw Heyhoef in de Reeshof. Eens per maand is het daar Heyhoef-Backstage. Goede muziek, veel blues, pop, rock en funk. De entreeprijs is schappelijk, de consumpties niet duur. Tien concerten per jaar, inmiddels al voor het vierde seizoen. Wie de sfeer wil proeven, moet gewoon gaan kijken en luisteren. Of hier een digitaal kijkje nemen: https://www.heyhoef-backstage.nl/hey-tv

Live: Sean Webster Band

seanwebsterband
Of Sean Webster wel eens van de Dutch disease had gehoord, werd hem voor het optreden bij Heyhoef-Backstage in de Tilburgse wijk Reeshof gevraagd. Ofwel: publiek dat meer met elkaar staat te praten dan naar de muziek luistert. De Britse bluesgitarist en -zanger antwoordde zaterdagavond op het podium: dat hij het publiek juist zo stil vond. Zeker tussen de nummers. ,,Praat maar zoveel als jullie willen, als je het maar gezellig hebt."

Nu had Webster met zijn drie Nederlandse begeleiders - drum, bas, orgel - in de stevige blues- en bluesrock-nummers geen enkele moeite de pratende toehoorders te overstemmen. En in de langzamere nummers wist hij hen zodanig te boeien dat er niemand last had van die Dutch disease. Bijvoorbeeld in de bluesklassieker 'I'd Rather Go Blind' kon je een speld horen vallen in het wijkgebouw in de Reeshof; het publiek luisterde geboeid. Webster toonde zich daar niet alleen een vaardig gitarist, maar ook een benadigd zanger, met de juiste schorheid in zijn stem. Voor zijn vocalen en zijn hele optreden geldt hetzelfde: rauw als het moet, met finesse als het nummer erom vraagt.

De Brit speelde in de anderhalf uur durende set diverse nummers van zijn nieuwe, zesde album 'Leave Your Heart At The Door'. Hoewel Sean Webster, die een deel van het jaar in Nederland woont en toert, recent van bassist is gewisseld, was daar tijdens dit optreden niets van te merken. Van zijn opkomende griep evenmin. Het viertal klonk als een goed geoliede en topfitte bluesmachine.

De maandelijkse concerten bij Heyhoef Backstage worden door de lokale Omroep Tilburg integraal opgenomen en uitgezonden. In het voorprogramma van de Sean Webster Band speelde Bee Blue uit Breda.




Sean Webster Band bij Heyhoef-Backstage, 16 december 2017 from Johan van Grinsven on Vimeo.

Mavis Staples: If All I Was Was Black

mavis
If All I Was Was Black, is al weer het zestiende solo-album van de Amerikaanse soul- en gospelzangeres Mavis Staples (Chicago, 1939). De 78-jarige dame heeft een achtenswaardige muzikale loopbaan achter de rug en - zo blijkt uit haar nieuwste album - nog niets aan kracht ingeboet. De tien nummers op haar jongste plaat - wederom geproduceerd door Jeff Tweedy van de band Wilco - zijn bewust ’klein’ gehouden, geen grootste arrangementen dus. Een sobere begeleiding die volledig ten dienste staat aan de krachtige zang van Staples en de boodschap in de door Tweedy en Staples geschreven liedjes. Het is een geëngageerd, politiek album geworden, in tegenstelling tot de eerste twee albums die ze met Tweedy opnam. De Afro-Amerikaanse Staples klinkt een beetje kwaad op haar nieuwste album maar dit is dan ook een getuigenis- of protestplaat in de oude traditie van The Staples Singers, toen die groep nog het zingende boegbeeld van de Civil Rights-beweging was. Dat If All I Was Was Black juist nu verschijnt, onder het regime van Donald Trump, is niet verwonderlijk.




Gregory Porter sings Nat King Cole

gp
Gregory Porter die liedjes van Nat King Cole zingt, het is misschien geen voor de hand liggende combinatie. Want De Amerikaan is een veelgeroemde hedendaagse jazzvocalist met enkele prachtige albums op zijn naam. Dat hij terug grijpt op het wat brave en zelfs oubollige repertoire van crooner Nat King Cole is toch een minder grote gok dan het lijkt. Porter is namelijk opgegroeid met de muziek van Cole en waardeert die enorm. Die bewondering spreekt uit het album ’Nat King Cole & Me’. Met liefde gemaakt dus.
In plaats van de nummers zo getrouw mogelijk te vertolken, geeft hij er een eigen interpretatie aan. Die overigens nooit heel ver van het origineel vandaan ligt. Natuurlijk staan nummers als Mona Lisa, Smile en Nature Boy op het album. Het grote London Studio Orchestra onder leiding van Vince Mendoza dat hem begeleidt, speelt smetteloos. En toch is het zeker niet het beste album van Porter, daarvoor is het simpelweg te ouderwets.



Chris Stapleton: From A Room: volume 1

Het duurde anderhalf jaar voordat de Amerikaanse countryzanger en liedjesschrijver Christ Stapleton een opvolger van zijn succesvolle album Traveller uit 2015 uitbracht. Die plaat bezorgde hem veel meer succes dan hij in zijn stoutste dromen had verwacht. Stapleton brak met zijn gedreven country door naar een breed publiek. Voor album nummer twee putte hij uit zijn rijke liedjesoeuvre, dat volgens Stapleton zelf meer dan duizend liedjes omvat. Daaruit koos hij samen met zijn vrouw Morgane, tweede vocalist op zijn platen en tijdens optredens, een flink aantal nummers. Allemaal al voor Traveller geschreven. Liedjes die al gerijpt zijn. Op From A Room: Volume 1 staan negen nummers. In de opnamesessie in RCA Studio A in Nashville, waar legendarische countryartiesten muziek hebben opgenomen, registreerde Stapleton genoeg liedjes voor een tweeluik; From A Room: Volume 2 komt er dan ook aan.

Stapleton heeft met zijn vrouw en vaste muzikanten weer een prachtplaat gemaakt. Niet in een week opgenomen zoals Traveller en vervolgens in een week gemixed. Dit keer trokken de muzikanten twee maanden uit om op te nemen en af te werken. Dat is lang voor zijn doen, want Stapleton houdt niet van langdurige processen, niet in het schrijven van liedjes en niet in het maken van platen. Hij koos bewust voor vertrouwde, al doorleefde nummers uit zijn eigen catalogus; liedjes die al gerijpt zijn. Is From A Room: volume 1 meer van hetzelfde? Gelukkig wel! Zonder absolute kraker als Tennessee Whiskey op Traveller. Maar wat een magische mix van country, blues en roots levert Stapleton weer met zijn barstige stem. En wederom zonder gekke fratsen in de arrangementen.

Live: Carmen Underwater

In een achtertuin aan het Klompven in Oisterwijk zong de Duitse Carmen Underwater woensdag 9 augustus de sterren van de hemel. Ze kwam daar terecht omdat het geplande optreden van die avond op Tuinderij De Es op last van de gemeente niet door mocht gaan. De 37-jarige Carmen Underwater is, met man en kind rondtrekkend in een camper, bezig aan een jarenlange Europese tournee. Zeven maanden en 14.000 kilometer zijn ze al onderweg. In februari 2018 vertrekt Underwater met haar gezin naar de andere kant van de wereld, dan tourt ze vijf maanden in Nieuw-Zeeland en Australië. Al haar optredens zijn gratis bij te wonen. Na afloop gaat haar man Daniel met de pet rond. Samen met de verkoop van haar album Complete en twee EP's levert dat voldoende op om van te leven tijdens deze tournee.
Carmen Underwater trad in Oisterwijk op voor 31 mensen. Ze schitterde daar met haar heldere, expressieve stem, haar betekenisvolle teksten en haar sobere, maar soepele spel op keyboards. Ze zong eigen nummers waaronder de prachtige liedjes Stay, Breathe en Complete en één cover, het nummer Self Control van Raffaele Riefoli, dat beter bekend is in de uitvoering van Laura Branigan. Ondanks dat Underwater een kleine geluidsinstallatie gebruikt klonken haar liedjes voortreffelijk. Voorafgaand aan elk nummer vertelde ze kort over de achtergronden ervan. Ze heeft een klein repertoire, vandaar dat het optreden slechts een ruim uurtje duurde. Maar die bijzondere tournee van haar moet genoeg inspiratie voor heel wat nieuwe nummers opleveren.
image

Carmen Underwater

image
Al zo’n twintig jaar is Carmen Hofacker (37) in de Duitse muziekwereld actief, sinds 2012 als solo-artiest onder de naam Carmen Underwater. Zeven maanden geleden begon ze aan een muzikale odyssee: ze ging met man en kind (onderste foto) met een camper op pad in Europa (zie foto hieronder). Onderweg probeert ze zoveel als mogelijk is op te treden. Waar dan ook, in cafés, restaurants, huiskamers, luchthavens, boekhandels, zelfs botanische tuinen. Die tournee gaat nog zo’n anderhalf jaar duren, totdat haar zoontje Enno van 2,5 jaar naar school moet. Nieuw-Zeeland en Australië doet ze van februari tot juni volgend jaar aan. Dit lange avontuur voert haar ook naar Nederland. Op 9 augustus treedt ze op in Haaren (Tuinderij De Es, Eind 19c) en op 10 augustus in Sittard. Andere optredens wil ze nog regelen als ze in Nederland is.
Carmen schrijft haar eigen liedjes en begeleidt zichzelf op de piano. Haar stijl kenmerkt ze als ergens tussen Kate Bush en Adele in. Solo heeft ze twee EP's ('Carmen Underwater' en 'Breathe') en het album 'Complete' (2017) uitgebracht. Ik sprak met haar via de telefoon terwijl ze in Zuid-Engeland rondtrok. Het verhaal dat ik schreef, stond in de edities Meierij en Tilburg van het Brabants Dagblad.
image
image
Foto’s: privécollectie Carmen Underwater

Live: The Lucilles

imageEen dubbele primeur was het optreden van de Spaanse soulband The Lucilles bij het Tilburgse Heyhoef Backstage zaterdagavond 18 maart. Voor het eerst speelde de tienmansformatie uit Madrid in Nederland en nog niet eerder had het muziekpodium in de Reeshof een Spaanse groep in huis.
The Lucilles is een bijzondere groep, alleen al omdat die bestaat uit muzikanten uit tal van landen: Spanje, Portugal, Argentinië, Frankrijk, Mexico en Amerika. Die amalgaam aan nationaliteiten speelt een typisch Amerikaanse muzieksoort: ouderwetse soul. Daar voegen ze vleugjes reggae, latin en ska aan toe.
De Spaanse muzikanten waren – de ene helft met de trein en de andere met één auto – zaterdag laat gearriveerd: omstreeks 18.30 uur. Net op tijd voor een soundcheck. Ze reisden zonder instrumenten naar hun eerste optreden in Nederland, die had de organisatie van Heyhoef Backstage voor hen bij elkaar geleend in de eigen wijk, de Reeshof. Het optreden zelf viel wat tegen: een soulband behoort als een goed geoliede machine over de toehoorders heen walsen, maar dat was niet echt het geval. Een ander minpunt is dat de Mexicaanse kopvrouw Lucille Hurt over een wat nasaal en beperkt stemgeluid beschikt. Daarnaast kleurt ze de uitspraak van de Engelse teksten duidelijk met haar Spaanse tongval in en bijt ze regelmatig het einde van die tekstregels af, wat de verstaanbaarheid ervan niet ten goede komt.
Op het concert in wijkgebouw Heyhoef kwamen zaterdag ongeveer 150 mensen af. Het voorprogramma werd gevuld door de getalenteerde Tilburgse zangeres Sanae Casita, die over beduidend meer vocale kwaliteiten beschikt dan de leadzangeres van The Lucilles.
De komende maanden staan onder meer de Amerikaanse band Billy Walton en de Servisch-Amerikaanse bluesgitariste Ana Popovic op het podium in de Reeshof. Ook is er een eerbetoon aan de fameuze Canadese zanger Leonard Cohen te horen. Na de zomervakantie trapt Tilburger André van den Boogaart met zijn Tornado’s de nieuwe reeks concerten bij Heyhoef Backstage af. Dat is in een paar jaar uitgegroeid tot het leukste kleine muziekpodium van Tilburg.

Smartelijk Spaanse soul

Voor het eerst speelt de Spaanse soulformatie The Lucilles in Nederland en laat dat nou uitgerekend in Tilburg zijn, op het podium van Heyhoef-Backstage in de Reeshof.
Twee albums heeft de elf personen tellende band in zes jaar uitgebracht: Sweet Soul Music Vol. 1 (2013) en Northern Exposure (2016), beide uitgebracht op het baskische label Gaztelupeko Hotsa. Die laatste - en ook betere - plaat bevat dertien energieke nummers. Veelal dansbaar, met af en toe een slijper ertussen. Gewoon klassiek, terug naar de jaren zestig, niks vernieuwends, wel degelijk. Zwaar leunen die nummers op de ritmesectie en het schetterende koper van de blazers. Retrosoul met af en toe een vleugje ska, latin en reggae. De Mexicaanse leadzangeres heeft een opvallende stem en typische voordracht, waardoor ze wat smartelijk klinkt. Maar ja, wat wil je als je Lucille Hurt heet.... Op het eerste album zit ze er soms net naast als het om haar uitspraak van het Engels gaat.
Dit is de rest van de bezetting van The Lucilles: Aldo Cavaleiro (bas, contrabas, Portugal), Ritchie García (gitaar, Spanje), Henar Rodríguez (toetsen, Spanje), Vanja Polaceki (drums, Argentinië), Marcos Ortega (trompet, Spanje), Guillaume Guinot (tenorsax, Frankrijk), D.J Mediano (baritonsax, Spanje), Bobby Lawrence (trombone, Amerika). En natuurlijk zijn er Lucillettes: Alba Sánchez en Lorena Caaveiro, beiden uit Spanje.
Lucille Hurt en Aldo Cavaleiro tekenen voor het meeste materiaal van de groep, die daarnaast ook klassiekers van Otis Redding, Sam Cooke en James Brown op het repertoire heeft staan.
De in Madrid gevestigde The Lucilles is in Spanje in 2015 uitgeroepen tot beste soulband van het land, maar wat dat precies wil zeggen valt moeilijk in te schatten, want hoeveel soulbands telt Spanje eigenlijk?
image

Ben l'Oncle Soul: Under My Skin

Frisse Franse retrosoul maakt Ben l’Oncle Soul op zijn twee albums Ben l’Oncle Soul en À Coup de Rêves. Met zijn plaat Under My Skin (2016) maakt hij een uitstapje naar wat The Great American Songbook wordt genoemd. Ofwel klassiekers als It Was A Very Good Year, My Way, New York New York, I’ve Got You Under My Skin. De arrangementen zijn veel minder jazzy dan de originelen; onder de meeste nummers is een sober elektronisch ritme geplakt. Daarnaast is de vocale interpretatie van de Franse zanger soms erg overdreven en zijn uitspraak van het Engels doet pijn aan het oor. En dat maakt dat de plaat wel een parodie lijkt. Zo slecht dus. Niet eens 1 waard, nog geen halve.

Chris Stapleton: Traveller

Geen nummer dat ik de laatste maanden vaker heb afgespeeld dan Tennessee Whiskey van Chris Stapleton. Dat staat op zijn debuutalbum Traveller uit 2015, waarvoor de Amerikaanse countryzanger (bouwjaar 1978, Kentucky) veel lof kreeg toegezwaaid. Hij won er diverse belangrijke prijzen voor en het werd nog goed verkocht ook. Dean Dillon en Linda Hargrove schreven het prachtige, emotionele liedje over drankzucht en een verlossende liefde; het werd in 1983 een hit voor de legendarische George Jones. Maar de versie van Stapleton overtreft die van Jones met gemak. Meeslepend gezongen over een spaarzaam arrangement; ouderwetse en tegelijk tijdloze country.
Er staat nog een tweede hartverscheurend hoogtepunt op Traveller: het nummer Sometimes I Cry. Live in de studio opgenomen voor een klein publiek. Rauw, schurend, emotioneel gaat Stapleton hierin tot het gaatje en dan nog net even verder. Twee absolute uitschieters op een album dat verder al van topniveau is. Misschien komt het zware sentiment wel doordat Stapleton inspiratie opdeed voor deze liedjes tijdens een roadtrip die hij in 2013 ondernam nadat zijn vader was overleden.
Chris Stapleton, voorheen van The SteelDrivers en The Jompson Brothers, is een van de grootste country-talenten van de laatste jaren. Als uitvoerend artiest mag hij misschien nog niet veel opgenomen hebben, als liedjesschrijver heeft hij al zo’n 150 titels op zijn naam staan. Bekende artiesten als Adele en Tim McGraw hebben nummers van hem op een plaat gezet. In alle opzichten een grote meneer dus.


Soul Suga & Diane Durrett: idem

Ze zingt, schrijft liedjes, is producer en heeft ook een boek op haar naam staan: Driving Music City (2009). En dan treedt ze met haar bedrijfje Blooming Tunes ook nog op als coach van andere artiesten. Diane Durrett heet dit multitalent, dat als uitvoerend artiest het podium deelde met onder anderen Sting en Gregg Allman. Ook stond ze in het voorprogramma van Tina Turner, Faith Hill, Little Feat, Delbert McClinton, Derek Trucks en anderen. Haar eerste album 50.000 Volts Of Soul verscheen in 1993; haar jongste en zevende album heeft ze gemaakt met Soul Suga. Soul Suga & Dianne Durrett heet dat en het bevat prettige soul. Elf nummers, wisselende ritmen en tempi, vaak soul, soms funk, blues of New Orleans-jazz. Diane Durrett bindt de individuele nummers samen tot een mooi geheel met haar pakkende stem (een tikje rauw maar ook uitdagend; het openingsnummer heet niet voor niets Show Up Sexy), die zowel in het soul- als bluesgenre past. Maar ze komt dan ook uit Atlanta in de Amerikaanse staat Georgia; de meeste muzikanten die meedoen op deze plaat wonen daar ook. En ze maakt vanuit die uitvalsbasis al zo’n dertig jaar muziek, over eigen naam, maar ook met het trio Women Of Rock (samen met Caroline Aiken en Donna Hopkins). Het enige nummer dat een beetje tegenvalt op dit bovengemiddelde album is de Beatles-cover Let It Be.

Live: Leif de Leeuw Band

De thuisblijvers hadden ongelijk. De Leif de Leeuw Band speelde zaterdagavond 16 april de pannen van het dak op het podium van Heyhoef Backstage in de Reeshof in Tilburg. Zo’n honderd mensen genoten van de potente mix van blues en (southern) rock van deze jonge Nederlandse band.
Degenen die er wel waren, werden verrast door de muur van geluid die de vier jonge muzikanten produceerden en die perfect klonk in de ambiance van dit Tilburgse muziekpodium. Vol, krachtig, maar ook rijk aan nuances. Vakmanschap en bezieling klonken door in alle nummers, de zelf gecomponeerde maar ook de vertolkingen van bijvoorbeeld One Of These Nights van The Eagles en Whipping Post van The Allman Brothers Band. De afsluiter van het concert in wijkcentrum Heyhoef was overigens de kers op de taart: een meeslepende uitvoering van de klassieker Hocus Pocus van Focus. Zangeres-gitariste Britt Jansen beheerst dus niet alleen het idioom van de blues-rock maar kan ook nog eens een aardig partijtje jodelen. Zonder er een karikatuur van te maken zoals Thijs van Leer in zijn nadagen wel deed.
Dat nummer en trouwens het hele optreden toonde ook aan dat Leif de Leeuw hard op weg is een grote meneer te worden; als gitaarheld Jan Akkerman hem hoort en ziet spelen moet hij wel denken dat het met zijn erfenis goed zit. De Leeuw won niet voor niets twee keer de Sena Young Talent Guitar Award.
Vier muzikanten telt de Leif de Leeuw Band. Frontvrouw Jansen en naamgever De Leeuw mogen misschien de meeste aandacht naar zich toe trekken op het podium, maar hun twee medebandleden zorgen voor een meer dan solide basis om op te excelleren. Het aandeel van Eibe Gerhartl op bas en Tim Koning op drums in het krachtige geluid van de groep mag niet onderschat worden. De soli die beiden mochten spelen, maakten dat glashelder. Twee klasbakken.
Voeg vier talentrijke jonge muzikanten bij elkaar en dan is het begrijpelijk dat de Leif de Leeuw Band de Dutch Blues Challenge heeft gewonnen, in 2014. Alleen doet het label ‘bluesband’ de groep geen recht. De aanwezigen zaterdagavond bij Heyhoef-Backstage in Tilburg zullen dat beamen. De thuisblijvers hebben een van de beste bands van Nederland gemist.

image

Lisa Bassenge: Canyon Songs

Bijna hypnotiserend klinkt de zang van Lisa Bassenge op haar laatste album Canyon Songs. De luisteraar wordt in een muzikale road movie meegenomen door de canyons van Los Angeles, toevluchtsoord van menig artiest en muzikant, en dan vooral Laurel Canyon. Bassenge nam haar album ook daadwerkelijk in Los Angeles op, in de East West Studios aan de legendarische Sunset Boulevard. Producer was Larry Klein, die onder meer werkte met Joni Mitchell, Herbie Hancock, Madeleine Peyroux en Tracy Chapman. Geen kleine jongen dus. Dat waren de studiomuzikanten ook niet: Pete Kuzma (toetsen), Vinnie Colaiuta (drums), Dan Lutz (basgitaar) en saxofonist Steve Tavaglione. Als gasten speelden de Duitse jazz-trompettist Till Brönner en de Noorse zanger en gitarist Thomas Dybdahl mee. Een kosmopolitisch gezelschap, want Bassenge is in 1974 geboren in Berlijn, kind van een Duits-Iraans echtpaar.
Dat kleurrijke gezelschap heeft de samenwerking ten volle uitgenut. Mooie, afgewogen arrangementen zonder overbodige fratsen, de uiterst relaxte zang van Bassenge - ergens tussen jazz, soul, blues en folk in - en een voorbeeldig repertoire. Bassenge vertolkt op een eigenzinnige wijze klassiekers als Riders On The Storm van The Doors, Her Town Too van James Taylor, For What It’s Worth van Buffalo Springfield, I Just Wasn’t Made For These Times van The Beach Boys, The Same Situation van Joni Mitchell en Blue Skies van Tom Waits. En de uitschieter: Last Chance Texaco van Rickie Lee Jones. Mooier dan het origineel.

Eva Cassidy: Nightbird

image
Goed nieuws voor de fans van de begenadigde Amerikaanse zangeres Eva Cassidy (1963-1996). Bijna twintig jaar na haar optreden in januari 1996 in Blues Alley in het Amerikaanse Georgetown is dat optreden opgepoetst en volledig uitgebracht. Op vinyl (vier stuks), cd (twee) en dvd. En weer is het een pareltje in het postume oeuvre van de zangeres die werkelijk elk genre beheerste, of het nu jazz, pop, folk, soul of gospel was.
Al eerder was een selectie van dat concert verschenen, nu dus alles 31 nummers. Daarvan zijn er twaalf niet eerder uitgebracht, onder meer Son Of A Preacher Man, Route 66, Late In The Evening, Baby I Love You en Caravan. Alles even wondermooi.
Eva Cassidy speelde tijdens dit optreden met Keith Grimes op gitaar, Chris Biondo op bas, Raice McLeod op drums en Lenny Williams op piano.
Al eerder schreef ik op dit blog over de veelzijdige vocaliste. Maar een echte kenner is de Nederlander Johan Bakker, die een zeer geslaagde biografie over de Amerikaanse zangeres schreef. Op een internationale website wordt de herinnering aan haar levend gehouden.